Tijdens het Wereldkampioenschap Horseback Archery in de Verenigde Staten schreef de Nederlander Siem Budding geschiedenis: hij werd wereldkampioen én reed een nieuw wereldrecord op de Tower110. Vanuit de MAAN vroegen we hem naar zijn ervaring — van voorbereiding tot het moment waarop hij ontdekte dat hij de beste van de wereld was.
“Een moment dat ik nooit zal vergeten”
Wanneer we Siem vragen naar het moment dat hij wist dat hij wereldkampioen was, hoeft hij niet lang na te denken.
“Het was voor mij een mega gaaf moment,” vertelt hij. “Het is iets waar ik al sinds het begin van mijn carrière naartoe werk. Na het rijden van de Tower had ik wel een vermoeden dat het goed zat, maar de Hunt maakte het nog spannend. Ik had beter van mezelf verwacht — tot ik vlak voor de prijsuitreiking de scores zag. Ik herlaadde de pagina van IHAA.eu en toen stond het daar: ik was wereldkampioen. Dat gevoel vergeet ik nooit meer.”
Foto credits in dit blog: Jouke Boerma
Een nieuw wereldrecord op de Tower110
Naast de titel vestigde Siem ook een nieuw wereldrecord op de Tower110 — de eerste officiële HA10-score ooit gereden op deze baan. “Dat was echt de kers op de taart,” zegt hij trots. “Ik had al lang het plan om zulke scores neer te zetten op de Tower, en om het nu ook echt te doen met het geweldige paard Chilli is voor mij heel bijzonder. Het was bovendien mijn eerste keer op de 110 meter. De eerste helft ging echt fantastisch, en het motiveert me om ooit alle runs zo goed te rijden dat ik richting de 300 punten kan. Een mens moet blijven dromen,” lacht hij.
Voorbereiding met focus en doorzettingsvermogen
De weg naar succes bestond uit toewijding, voorbereiding en mentaal scherp blijven. “Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te trainen — in de praktijk kwam dat neer op ongeveer één keer per twee weken te paard,” vertelt hij. “Wel heb ik de wedstrijd in mijn hoofd heel vaak doorgenomen. Ook ben ik anderhalve week van tevoren naar de locatie gereisd om de paarden, de mensen en het terrein te leren kennen. Dat was enorm waardevol.”
Het WK bestond uit drie onderdelen: de Raid, de Tower en de Hunt. Siem: “Ik vind juist de combinatie van die drie zo mooi. Het accuraat moeten schieten op topsnelheid op de Raid, het ritme en de kracht op de Tower en de ultieme uitdaging van de Hunt — waarin je in fracties van seconden beslissingen moet nemen en doelen raakt op wisselende afstanden. Als ik maar één baan zou mogen trainen, zou het toch de Hunt zijn, omdat die het meest vraagt van zowel ruiter als paard.”
Een bijzonder WK in de Verenigde Staten
“Het was echt mega gaaf,” vertelt Siem over de ervaring in de VS. “Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar het was geweldig. Alles is daar grootser — maar de mensen waren ongelooflijk vriendelijk. De locatie was prachtig, met 85 hectare terrein en zelfs bosritten tijdens de trainingsdagen. En het publiek was zó enthousiast, dat gaf echt energie.”
Emotie en motivatie
Naast het sportieve succes waren er ook emotionele momenten. “Zoals veel mensen weten, overleed kort voor de wedstrijd de man van ruiter en eigenaar van vele paarden die meededen op het WK, Erin Erickson,” vertelt Siem. “Ik had in de dagen ervoor een goede band met haar opgebouwd, en toen ze tegen me zei: ‘Go win this for PJ’, wist ik wat me te doen stond. Ik heb het echt voor haar en haar man gedaan. Dat gaf extra kracht. En om dan te merken dat zoveel mensen — vrienden van over de hele wereld, zelfs legendes als Lukas Novotny — wilden dat ik won, dat was heel bijzonder.”
Trots op het team
Voor Nederland betekende deze titel een enorme stap vooruit. “Het is de eerste wereldtitel ooit voor een Nederlandse horseback archer,” zegt Siem. “Ik ben ook trots op het teamresultaat: samen met Silas en Marleen behaalden we de vierde plek bij de landencompetitie — op een haar na naast het podium. Dat maakt me trots. Nederland begint internationaal echt naam te maken als land met sterke ruiters. Dat is iets waar ik al jaren van droom.”
Lees ook: Het verslag van Team NL op het WK Horseback Archery
De mensen achter het succes
Siem benadrukt dat hij dit nooit alleen had kunnen bereiken. “Mijn moeder is mijn vaste steun door weer en wind — zonder haar had ik dit niet kunnen doen,” vertelt hij. “Daarnaast heb ik natuurlijk ook de rest van mijn familie om me heen die me altijd steunen.”
“En ik ben mijn trainers ontzettend dankbaar. Ik ben begonnen bij Christoph, die ik echt als groot meester zie; ik heb in totaal meer dan twee maanden bij hem getraind. Van Mihai heb ik veel geleerd, onder andere over techniek en materiaal — hij is zelfs de bedenker van de quiver waarmee ik schiet. En van Wojtek heb ik misschien nog wel het meest geleerd op het gebied van tactiek en wedstrijdvoorbereiding. Dankzij hem is de Hunt, waar ik vroeger tegenop zag, nu juist een van mijn sterkste onderdelen geworden.”
Vooruitkijken
Na zijn wereldtitel blijft Siem ambitieus. “Ik kijk ernaar uit om in de toekomst internationaal te rijden met mijn eigen paard Rumba,” zegt hij. “En hopelijk kan ik volgend jaar met James deelnemen aan het EK in Lamotte. Het lijkt me geweldig om daar te laten zien wat we samen kunnen.”
Een wereldtitel, een wereldrecord en een prestatie waar heel Nederland trots op mag zijn. Siem Budding schreef geschiedenis — en laat zien dat dromen, doorzettingsvermogen en liefde voor de sport samen kunnen leiden tot iets groots.
