Afgelopen september stond Team Nederland aan de start van het Wereldkampioenschap Horseback Archery in de Verenigde Staten. Een ervaring om nooit te vergeten, vol spanning, prestaties en bijzondere ontmoetingen. Drie ruiters vertegenwoordigden ons land: Siem Budding, Marleen van der Schalie en Silas Borgen. Elk met hun eigen verhaal, hun eigen stijl en één gedeelde droom: laten zien wat Nederland waard is op wereldniveau.
De weg naar het WK
Voor Silas (14) begon het avontuur al lang voor de reis naar Amerika. “Vanaf het moment dat ik hoorde dat ik geselecteerd was, ben ik elke dag gaan schieten in de tuin,” vertelt hij. “Naast mijn lessen bij Siem volgde ik ook een online cursus van Nemethy, zodat mijn moeder me kon helpen met aanwijzingen. Ik trainde bij Wojtek in Polen en bij Nemethy in Hongarije — daar reed ik zelfs twee HA7-scores. Dat was het bewijs dat al het trainen niet voor niets was.”
Zelfs op vakantie of tijdens andere wedstrijden bleef hij oefenen. “Dat was soms pittig, maar ik wilde gewoon zo goed mogelijk voorbereid zijn.”
Ook Marleen (34) weet wat het is om alles te geven voor deze sport. “Naast een fulltime baan, een eigen paard, een bestuursfunctie en een druk sociaal leven is trainen soms een uitdaging,” zegt ze. “Maar dit jaar heb ik echt gefocust op het boogschieten te paard. Ik reed wedstrijden in Spanje, Italië, Duitsland en Frankrijk. Voor mij zit de uitdaging vooral in consistentie — goed blijven, ook als de druk toeneemt.”
Die druk was op het WK voelbaar. “Het is mentaal zwaarder dan veel mensen denken,” vertelt Marleen. “Je kunt thuis nog zo goed trainen, maar een wedstrijd met publiek, verwachtingen en teamdruk voelt anders. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om daarmee om te gaan, en dat ik mezelf kan herpakken.”
Voor Siem (21), inmiddels een bekende naam in de internationale horseback archery-wereld, lag de nadruk op mentaal en tactisch voorbereiden. “Ik heb de wedstrijd vaak in mijn hoofd afgespeeld. En ik was anderhalve week eerder op locatie om de paarden, mensen en omgeving goed te leren kennen. Dat gaf rust en focus.”
Foto credits in dit blog: Jouke Boerma
Op Amerikaanse bodem
De reis naar de VS was voor iedereen een belevenis op zich. “Alles is daar groot,” lacht Silas. “De natuur, de auto’s, de afstanden — echt alles! Tennessee vond ik prachtig, en Nashville was een hele ervaring. Ik rijd ook western, dus dat sprak me natuurlijk aan. En het was leuk om te merken hoe enthousiast Amerikanen zijn — zelfs in de supermarkt vroegen mensen waar we vandaan kwamen, en sommigen kwamen echt kijken bij het WK.”
Marleen maakte er een waar avontuur van. “Samen met een vriendin ben ik eerst door het ‘Wilde Westen’ gereisd. Tijdens een paardentocht door de bergen van Wyoming mocht ik met hun paarden schieten, terwijl ze dit nog nooit hadden gedaan. Ze deden het fantastisch. En het mooiste: de mensen van die trip zijn later helemaal naar Tennessee gekomen om bij het WK te komen kijken. Dat vond ik echt hartverwarmend.”
Ook voor Siem was het een bijzondere ervaring. “Ik had geen idee wat ik van Amerika moest verwachten,” vertelt hij. “Maar de gastvrijheid en het enthousiasme waren geweldig. De locatie was enorm — 85 hectare, midden in de natuur, met ruimte voor training, bosritten en ontspanning. Het publiek was ontzettend betrokken en enthousiast; hun energie voelde je bij elke run. Dat gaf echt een boost.”
Prestaties en trots
Het harde werk van Team Nederland werd zichtbaar op de baan. Silas reed met CHA Chilled Gold een ijzersterk toernooi. “Op de raid heb ik geen enkel doel gemist, en op de Tower haalde ik een HA7. Ik zat op de raid maar 0,5 punt onder Chloe Simons — daar ben ik heel trots op. Ondanks de hitte bleef Chilli geweldig lopen. Na elke run werden de paarden afgekoeld met natte sponzen. Dat was apart, maar echt nodig.”
Marleen herpakte zich knap na een lastige start. “De eerste dag liep het niet zoals gehoopt, maar op de Tower voelde ik me ontspannen en gefocust. Ik raakte meerdere pijlen per run, reed mijn personal best en haalde mijn tweede HA5-score. Het publiek moedigde me aan vanaf de kant, en ik reed met een glimlach van oor tot oor. Dat gevoel neem ik mee. En ik ben trots dat ik in het oranje shirt van Team Nederland mocht rijden — dat blijft iets bijzonders.”
En dan natuurlijk Siem, die de kroon op het Nederlandse succes zette: hij werd niet alleen wereldkampioen, maar reed ook een nieuw wereldrecord op de Tower110. “Na de Tower wist ik dat het kon lukken,” vertelt hij. “En toen ik vlak voor de prijsuitreiking op de website zag dat ik wereldkampioen was, kon ik het bijna niet geloven. Dat moment vergeet ik nooit. Het record voelde als de ultieme beloning voor jaren trainen.”
Lees ook het blog over Siem’s wereldtitel en wereldrecord op de Tower110 — een unieke prestatie die geschiedenis schreef voor Nederland in de horseback archery-wereld.
Connectie met het paard
Omdat niemand met een eigen paard reed, was het vinden van de juiste klik essentieel. “Elk paard is anders,” zegt Silas. “Je moet elkaar aanvoelen en vertrouwen, zeker in de drukte van zo’n toernooi. Ik kon echt contact maken met Chilli — dat voelde heel bijzonder.”
Chilli bleek extra speciaal, want hij was ook het paard waarop Siem zijn wereldtitel en wereldrecord reed. “Het is bijzonder dat we hem konden delen,” zegt Siem. “Hij was constant, betrouwbaar en liet alles zien wat een goed wedstrijdpaard moet hebben.”
Marleen reed op Stark, een ervaren paard die precies wist wat zijn taak was. “Dat gaf vertrouwen. Je leert elkaar in korte tijd kennen, maar als het klikt, voelt het alsof je al jaren samenwerkt. Zonder zo’n connectie kun je op dit niveau niet presteren.”
Meer dan alleen sport
Wat deze drie ruiters delen, is hun liefde voor de sport en de mensen eromheen. Silas vertelt hoe bijzonder het was om door wildvreemden te worden aangemoedigd, handtekeningen te mogen zetten en zelfs met de burgemeester van het dorp te praten. “Hij kwam gewoon naast de baan bij me zitten om even te kletsen. Dat vergeet ik nooit.”
Marleen benadrukt de warmte binnen de community. “Een Amerikaanse ruiter die ik eerder in Frankrijk ontmoette, had speciaal een oranje Harley-Davidson-shirt voor me meegenomen. Ze zei: ‘Dat past bij jou, want jij bent altijd in oranje te vinden!’ Zulke dingen maken deze sport zó mooi. Overal waar je komt, ontstaan vriendschappen.”
Siem ziet in het WK niet alleen een persoonlijke overwinning, maar ook een stap vooruit voor Nederland. “Dit was de eerste wereldtitel en medaille ooit voor ons land. En als team werden we vierde — maar een haar naast het podium. Dat laat zien hoe ver we gekomen zijn. Nederland begint internationaal echt naam te maken in de sport.”
Team Nederland is vol trots!
Of het nu ging om een wereldrecord, persoonlijke overwinningen of onvergetelijke ervaringen, Team Nederland liet op het WK Horseback Archery zien wat passie, doorzettingsvermogen en teamwork kunnen bereiken. Met sterke prestaties, bijzondere verhalen en talloze mooie herinneringen komt het team terug met meer dan alleen resultaten: met inspiratie, trots en een hechte band.
“Ik ben trots op wat we als team hebben neergezet,” zegt Marleen. “Ik heb ontdekt dat al dat trainen zijn vruchten afwerpt,” vult Silas aan. “En dit is nog maar het begin,” besluit Siem.
