Normaal gesproken schrijf ik deze blogs zelf, maar deze keer werd ik een beetje verrast. Mijn mede-bestuursleden vonden het tijd dat ik zelf eens in de spotlight werd gezet en “nomineerden” mij als Lid van de MAAN(d) voor maart 2026.
Dus bij deze: mijn eigen verhaal.
Wie is Marleen?
Voor de meesten ben ik waarschijnlijk degene die ze spamt met communicatie, dingen organiseert, met merchandise bezig is en die je op heel veel plekken tegenkomt.
Ik zit inmiddels al een aantal jaar in het bestuur van MAAN en ben vooral heel blij dat ik nu mijn steentje mag bijdragen aan wat er al is opgebouwd door mijn voorgangers.
In de basis ben ik zelf gewoon beoefenaar van onze sport. Ik train, rijd wedstrijden en probeer mezelf steeds verder te ontwikkelen binnen de sport. Daarnaast vind ik het leuk om ook bij te dragen aan alles eromheen.
Binnen de sport ben ik daardoor een beetje een spin in het web geworden. Ik regel, organiseer en probeer zoveel mogelijk mensen met elkaar te verbinden, zowel lokaal als internationaal.
“Die combinatie maakt het voor mij juist leuk: zelf in de sport staan én tegelijkertijd iets kunnen bijdragen voor anderen.”
Karel, de baan en kansen creëren
Een groot deel van mijn eigen ontwikkeling én mijn bijdrage aan de sport komt samen op één plek: de baan waar mijn paard Karel staat.
Op het voormalige Paard & Boog terrein krijg ik van Arno en José de ruimte om kleinschalige activiteiten te organiseren, zoals trainingsmomenten en kleine wedstrijden. Daar ben ik ontzettend blij mee en ik kan altijd op hun hulp rekenen.
“Er ligt gewoon een hele fijne baan. Het is zonde om daar niks mee te doen.”
Het is een plek waar mensen samen kunnen komen, trainen en gradings kunnen behalen.
Daarnaast ben ik vooral ook heel blij dat ik vorig jaar de stap heb gezet om Karel te kopen. We maken samen echt van alles mee, op de baan, in het bos en op wedstrijd. Samen met hem kan ik eindelijk écht trainen en mijzelf uitdagen.
Samen trainen, samen groeien
Wat ik misschien nog wel het leukste vind aan de sport, is het samen trainen of op wedstrijd gaan. Zowel in Nederland als daarbuiten.
Samen een 3D-parcours schieten, een trainingsmiddag organiseren of met een groep de MAAN-postal rijden, dat zijn de momenten waarop je elkaar echt leert kennen. En op een internationale wedstrijd of trainingsweek des te meer.
“Het maakt niet uit op welk niveau je zit, je deelt dezelfde passie. Dat verbindt.”
Ik probeer dat soort momenten actief te creëren, omdat ik geloof dat de sport daar sterker van wordt.
En eerlijk: samen trainen is gewoon leuker dan alleen 😉
Hoe het begon
Mijn eigen avontuur in horseback archery begon zo’n 4-5 jaar geleden. Ik wilde iets nieuws proberen en kwam uit bij een proefles van Arno (destijds Paard en Boog).
Op – jawel – Karel. Wat nu mijn eigen paard is.
“Na die eerste les was ik meteen verkocht.”
In het begin reed ik af en toe een les over een langere periode. Totdat ik na ongeveer tien lessen vanuit de MAAN werd gevraagd om mee te gaan naar een EGP-wedstrijd in Turkije voor Team NL.
“Ik had echt geen idee waar ik aan begon.”
Als voorbereiding ging ik eerst nog een week trainen bij Christoph Némethy in Hongarije en daarna stond ik ineens in Turkije.
“Dat ging allemaal een stuk sneller dan thuis. Karel vs. een Arabische hengst was toch wel even andere koek haha.”
Het was een diepe sprong, maar wel eentje die alles in gang zette.
“Ik werd zó goed opgevangen. Iedereen was behulpzaam en open. Ik heb daar vrienden gemaakt die ik nu nog steeds zie.”
Daarna ben zoveel mogelijk gaan trainen bij Siem, op verschillende locaties en met verschillende paarden.
“Juist dat rijden op verschillende paarden leer je ontzettend veel. Je moet je steeds aanpassen en dat helpt je echt om beter te worden.”
De wereld rondreizen voor HBA
Sinds die eerste wedstrijd ben ik zoveel mogelijk gaan trainen en wedstrijden gaan rijden, zowel in Nederland als internationaal.
Inmiddels heb ik voor de sport gereisd naar onder andere:
Turkije, Frankrijk, Engeland, Italië, Spanje, Mongolië, Amerika, Hongarije en Duitsland.
“Voor mij is dit echt de perfecte combinatie. Ik hou van reizen en van deze sport en dit brengt dat samen.”
Maar misschien nog wel belangrijker dan de plekken, zijn de mensen.
“De vriendschappen die je opbouwt in deze sport zijn echt bijzonder. Ik voel mij daarom nooit alleen.”
Trainen, balans vinden en doorzetten
Op dit moment rijd ik op HA4-niveau en werk ik toe naar HA5. De tower-scores heb ik binnen, dus de focus ligt nu op de raid.
“Dat is echt een lastige stap omhoog.”
Ik probeer zoveel mogelijk te trainen, maar dat is soms best een puzzel.
Een drukke baan, een sociaal leven, vrijwilligerswerk voor de MAAN en de zorg voor paarden, het moet allemaal gecombineerd worden.
“Het blijft zoeken naar tijd en balans, maar ik probeer er wel bewust ruimte voor te maken.”
Gericht trainen en doelen stellen
Om mijn training meer richting te geven, ben ik dit jaar – op persoonlijke uitnodiging – lid geworden van het Elrohir Fight Team van coach Anna Minkkinen uit Finland.
Samen werken we aan doelen, trainingsopbouw en challenges.
“Dat helpt enorm om meer focus en purpose in mijn training te krijgen.”
Daarnaast volg ik (privé)lessen bij Siem om mijn techniek verder te verbeteren.
Die combinatie maakt mijn trainingen een stuk effectiever, al train ik nog vaak alleen.
Dus bij deze ook meteen een open uitnodiging: heb je zin om een keer samen te trainen? Laat het vooral weten 🙂
Geen natuurtalent, en dat is oké
Wat ik de afgelopen jaren misschien wel het meest heb geleerd, is dat niet alles vanzelf gaat.
Paardrijden zit er bij mij al van jongs af aan in. Het aanvoelen van een paard gaat natuurlijk en ik kan over het algemeen snel matchen met een nieuw paard.
Maar het schieten?
“Ik heb echt gemerkt dat ik daar geen natuurtalent in ben.”
Dat betekent: veel trainen, blijven proberen en accepteren dat het soms gewoon niet lukt. Dat het wellicht geen steile vooruitgang is, maar met vallen en opstaan. En dat is oké.
“Het kan frustrerend zijn, maar je wordt er wel beter van.”
Mijn tip voor anderen:
“Train veel, neem les en zoek elkaar op. Daar leer je het meeste van.”
Blijven bouwen
Met alles wat er nu samenkomt, het Elrohir team, trainingen, lessen van Siem, wedstrijden, MAAN en mijn eigen paard, ben ik volop bezig om stappen te maken.
“Ik hoop dit jaar weer dichter bij mijn doelen te komen.”
En daarnaast blijf ik graag bouwen aan de sport. Samen met iedereen om mij heen die dit ook doet.
Meer mogelijkheden. Meer verbinding. Meer samen.
Tot slot
Van een proefles zonder verwachtingen naar een leven dat voor een groot deel om de sport draait, het is misschien niet iets wat ik van tevoren had bedacht.
Maar wel iets waar ik ontzettend blij van word en veel voldoening uit haal. En ik ben nog lang niet klaar!
